நெஞ்சு நடுங்கு அரும் படர் தீர வந்து,

குன்றுஉழை நண்ணிய சீறூர் ஆங்கண்

செலீஇய பெயர்வோள் வணர் சுரி ஐம்பால்

நுண் கோல் அகவுநர்ப் புரந்த பேர் இசை,

சினம் கெழு தானை, தித்தன் வெளியன், . . . .

இரங்குநீர்ப் பரப்பின் கானல்அம் பெருந் துறை,

தனம் தரு நன் கலம் சிதையத் தாக்கும்

சிறு வெள் இறவின் குப்பை அன்ன

உறு பகை தரூஉம் மொய்ம் மூசு பிண்டன்

முனை முரண் உடையக் கடந்த வென் வேல், . . . .

இசை நல் ஈகைக் களிறு வீசு வண் மகிழ்,

பாரத்துத் தலைவன், ஆர நன்னன்;

ஏழில் நெடு வரைப் பாழிச் சிலம்பில்

களி மயில் கலாவத்து அன்ன; தோளே

வல் வில் இளையர் பெருமகன்; நள்ளி . . . .

சோலை அடுக்கத்துச் சுரும்பு உண விரிந்த

கடவுள் காந்தளுள்ளும், பல உடன்

இறும்பூது கஞலிய ஆய்மலர் நாறி,

வல்லினும், வல்லார் ஆயினும், சென்றோர்க்குச்

சால் அவிழ் நெடுங் குழி நிறைய வீசும், . . . .

மாஅல் யானை ஆஅய் கானத்துத்

தலையாற்று நிலைஇய சேய் உயர் பிறங்கல்

வேய் அமைக் கண் இடை புரைஇ,

சேய ஆயினும், நடுங்கு துயர் தருமே.