'தம் நயந்து உறைவோர்த் தாங்கி, தாம் நயந்து

இன் அமர் கேளிரோடு ஏமுறக் கெழீஇ,

நகுதல் ஆற்றார் நல்கூர்ந்தோர்!' என,

மிகு பொருள் நினையும் நெஞ்சமொடு அருள் பிறிது

ஆபமன் வாழி, தோழி! கால் விரிபு . . . .

உறுவளி எறிதொறும் கலங்கிய பொறி வரிக்

கலைமான் தலையின் முதன்முதல் கவர்த்த

கோடுஅலம் கவட்ட குறுங் கால் உழுஞ்சில்

தாறு சினை விளைந்த நெற்றம், ஆடுமகள்

அரிக் கோற் பறையின், ஐயென ஒலிக்கும் . . . .

பதுக்கைத்து ஆய செதுக்கை நீழல்,

கள்ளி முள் அரைப் பொருந்தி, செல்லுநர்க்கு

உறுவது கூறும், சிறு செந் நாவின்

மணி ஓர்த்தன்ன தெண் குரல்

கணி வாய்ப், பல்லிய காடு இறந்தோரே! . . . .