பின்னுவிட நெறித்த கூந்தலும், பொன்னென

ஆகத்து அரும்பிய சுணங்கும், வம்பு விடக்

கண் உருத்து எழுதரு முலையும், நோக்கி;

'எல்லினை பெரிது' எனப் பல் மாண் கூறி,

பெருந் தோள் அடைய முயங்கி, நீடு நினைந்து, . . . .

அருங் கடிப்படுத்தனள் யாயே; கடுஞ் செலல்

வாள் சுறா வழங்கும் வளை மேய் பெருந் துறை,

கனைத்த நெய்தற் கண் போல் மா மலர்

நனைத்த செருந்திப் போது வாய் அவிழ,

மாலை மணி இதழ் கூம்ப, காலைக் . . . .

கள் நாறு காவியொடு தண்ணென மலரும்

கழியும், கானலும், காண்தொறும் பல புலந்து;

'வாரார் கொல்?' எனப் பருவரும்

தார் ஆர் மார்ப! நீ தணந்த ஞான்றே!