ஓங்குமலைச் சிலம்பில் பிடவுடன் மலர்ந்த

வேங்கை வெறித் தழை வேறு வகுத்தன்ன

ஊன் பொதி அவிழாக் கோட்டு உகிர்க் குருளை

மூன்று உடன் ஈன்ற முடங்கர் நிழத்த,

துறுகல் விடர் அளைப் பிணவுப் பசி கூர்ந்தென, . . . .

பொறி கிளர் உழுவைப் போழ் வாய் ஏற்றை

அறு கோட்டு உழை மான் ஆண் குரல் ஓர்க்கும்

நெறி படு கவலை நிரம்பா நீளிடை,

வெள்ளி வீதியைப் போல நன்றும்

செலவு அயர்ந் திசினால் யானே; பல புலந்து, . . . .

உண்ணா உயக்கமொடு உயிர் செலச் சாஅய்,

தோளும் தொல் கவின் தொலைய, நாளும்

பிரிந்தோர் பெயர்வுக்கு இரங்கி,

மருந்து பிறிது இன்மையின், இருந்து வினைஇலனே!