வேர் முழுது உலறி நின்ற புழல்கால்,

தேர் மணி இசையின் சிள்வீடு ஆர்க்கும்,

வற்றல் மரத்த பொன் தலை ஓதி

வெயிற் கவின் இழந்த வைப்பின் பையுள் கொள,

நுண்ணிதின் நிவக்கும் வெண் ஞெமை வியன் காட்டு . . . .

ஆள் இல் அத்தத்து, அளியள் அவனொடு

வாள்வரி பொருத புண் கூர் யானை

புகர் சிதை முகத்த குருதி வார,

உயர் சிமை நெடுங் கோட்டு உரும் என முழங்கும்

'அருஞ் சுரம் இறந்தனள்' என்ப பெருஞ் சீர் . . . .

அன்னி குறுக்கைப் பறந்தலை, திதியன்

தொல் நிலை முழு முதல் துமியப் பண்ணிய

நன்னர் மெல் இணர்ப் புன்னை போல,

கடு நவைப் படீஇயர் மாதோ - களி மயில்

குஞ்சரக் குரல குருகோடு ஆலும், . . . .

துஞ்சா முழவின், துய்த்து இயல் வாழ்க்கை,

கூழுடைத் தந்தை இடனுடை வரைப்பின்,

ஊழ் அடி ஒதுங்கினும் உயங்கும் ஐம் பால்

சிறு பல் கூந்தல் போது பிடித்து அருளாது,

எறி கோல் சிதைய நூறவும் சிறுபுறம், . . . .

'எனக்கு உரித்து' என்னாள், நின்ற என்

அமர்க் கண் அஞ்ஞையை அலைத்த கையே!