இலமலர் அன்ன அம் செந் நாவின்

புலம் மீக்கூறும் புரையோர் ஏத்த,

பலர் மேந் தோன்றிய கவி கை வள்ளல்

நிறைஅருந் தானை வெல்போர் மாந்தரம்

பொறையன் கடுங்கோப் பாடிச் சென்ற . . . .

குறையோர் கொள்கலம் போல, நன்றும்

உவ இனி வாழிய, நெஞ்சே! காதலி

முறையின் வழாஅது ஆற்றிப் பெற்ற

கறை அடி யானை நன்னன் பாழி,

ஊட்டு அரு மரபின் அஞ்சு வரு பேஎய்க் . . . .

ஊட்டு எதிர்கொண்ட வாய் மொழி மிஞிலி

புள்ளிற்கு ஏமம் ஆகிய பெரும் பெயர்

வெள்ளத் தானை அதிகற் கொன்று, உவந்து

ஒள் வாள் அமலை ஆடிய ஞாட்பின்,

பலர் அறிவுறுதல் அஞ்சி, பைப்பைய, . . . .

நீர்த் திரள் கடுக்கும் மாசு இல் வெள்ளிச்

சூர்ப்புறு கோல் வளை செறித்த முன்கை

குறை அறல் அன்ன இரும் பல் கூந்தல்,

இடன் இல் சிறு புறத்து இழையொடு துயல்வர,

கடல் மீன் துஞ்சும் நள்ளென் யாமத்து, . . . .

உருவு கிளர் ஏர்வினைப் பொலிந்த பாவை

இயல் கற்றன்ன ஒதுக்கினள் வந்து,

பெயல் அலைக் கலங்கிய மலைப் பூங் கோதை

இயல் எறி பொன்னின் கொங்கு சோர்பு உறைப்ப,

தொடிக்கண் வடுக்கொள முயங்கினள்; . . . .

வடிப்பு உறு நரம்பின் தீவிய மொழிந்தே.