துஞ்சுவது போல இருளி, விண் பக

இமைப்பது போல மின்னி, உறைக்கொண்டு

ஏறுவது போலப் பாடு சிறந்து உரைஇ,

நிலம் நெஞ்சு உட்க ஓவாது சிலைத்து ஆங்கு,

ஆர் தளி பொழிந்த வார் பெயற் கடை நாள்; . . . .

ஈன்று நாள் உலந்த வாலா வெண் மழை

வான் தோய் உயர் வரை ஆடும் வைகறை,

புதல் ஒளி சிறந்த காண்பு இன் காலை,

தண் நறும் படுநீர் மாந்தி, பதவு அருந்து

வெண் புறக்கு உடைய திரிமருப்பு இரலை; . . . .

வார் மணல் ஒரு சிறைப் பிடவு அவிழ் கொழு நிழல்,

காமர் துணையொடு ஏமுற வதிய;

அரக்கு நிற உருவின் ஈயல் மூதாய்

பரப்பி யவைபோற் பாஅய், பல உடன்

நீர் வார் மருங்கின் ஈர் அணி திகழ; . . . .

இன்னும் வாரார் ஆயின் நல் நுதல்!

யாதுகொல் மற்றுஅவர் நிலையே? காதலர்

கருவிக் கார்இடி இரீஇய

பருவம் அன்று, அவர், 'வருதும்' என்றதுவே.