இகுளை! கேட்டிசின், காதல் அம் தோழி!

குவளை உண்கண் தெண் பனி மல்க,

வறிது யான் வருந்திய செல்லற்கு அன்னை

பிறிது ஒன்று கடுத்தனள் ஆகி வேம்பின்

வெறி கொள் பாசிலை நீலமொடு சூடி, . . . .

உடலுநர்க் கடந்த கடல் அம் தானை,

திருந்துஇலை நெடு வேல் தென்னவன் பொதியில்,

அருஞ் சிமை இழிதரும் ஆர்த்து வரல் அருவியின்

ததும்பு சீர் இன் இயம் கறங்க, கைதொழுது,

உரு கெழு சிறப்பின் முருகு மனைத் தரீஇ, . . . .

கடம்பும் களிறும் பாடி, நுடங்குபு

தோடும் தொடலையும் கைக்கொண்டு, அல்கலும்

ஆடினர் ஆதல் நன்றோ? நீடு

நின்னொடு தெளித்த நல் மலை நாடன்

குறி வரல் அரைநாள் குன்றத்து உச்சி, . . . .

நெறி கெட வீழ்ந்த துன் அருங் கூர் இருள்,

திரு மணி உமிழ்ந்த நாகம் காந்தள்

கொழு மடற் புதுப் பூ ஊதும் தும்பி

நல் நிறம் மருளும் அரு விடர்

இன்னா நீள் இடை நினையும், என் நெஞ்சே . . . .