ஆறு செல் வம்பலர் சேறு கிளைத்து உண்ட

சிறு பல் கேணிப் பிடி அடி நசைஇ,

களிறு தொடூஉக் கடக்கும் கான்யாற்று அத்தம்

சென்று சேர்பு ஒல்லார்ஆயினும், நினக்கே

வென்று எறி முரசின் விறல் போர்ச் சோழர் . . . .

இன் கடுங் கள்ளின் உறந்தை ஆங்கண்,

வருபுனல் நெரிதரும் இகுகரைப் பேரியாற்று

உருவ வெண் மணல் முருகு நாறு தண் பொழில்

பங்குனி முயக்கம் கழிந்த வழிநாள்,

வீ இலை அமன்ற மரம் பயில் இறும்பில் . . . .

தீ இல் அடுப்பின் அரங்கம் போல,

பெரும் பாழ் கொண்டன்று, நுதலே; தோளும்,

தோளா முத்தின் தெண் கடல் பொருநன்

திண் தேர்ச் செழியன் பொருப்பின் கவாஅன்

நல் எழில் நெடு வேய் புரையும் . . . .

தொல் கவின் தொலைந்தன; நோகோ யானே.