'விசும்பு உற நிவந்த மாத் தாள் இகணைப்

பசுங் கேழ் மெல் இலை அருகு நெறித்தன்ன,

வண்டு படுபு இருளிய, தாழ் இருங் கூந்தல்

சுரும்பு உண விரிந்த பெருந் தண் கோதை

இவளினும் சிறந்தன்று, ஈதல் நமக்கு' என . . . .

வீளை அம்பின் விழுத் தொடை மழவர்

நாள் ஆ உய்த்த நாம வெஞ் சுரத்து

நடை மெலிந்து ஒழிந்த சேண் படர் கன்றின்

கடைமணி உகுநீர் துடைத்த ஆடவர்

பெயரும் பீடும் எழுதி, அதர்தொறும் . . . .

பீலி சூட்டிய பிறங்குநிலை நடுகல்

வேல் ஊன்று பலகை வேற்று முனை கடுக்கும்

வெருவரு தகுந கானம், 'நம்மொடு

வருக' என்னுதி ஆயின்,

வாரேன்; நெஞ்சம்! வாய்க்க நின் வினையே . . . .