இலங்கு வளை நெகிழச் சாஅய், அல்கலும்,

கலங்குஅஞர் உழந்து, நாம் இவண் ஒழிய

வலம் படு முரசின் சேர லாதன்

முந்நீர் ஓட்டிக் கடம்பு அறுத்து, இமயத்து

முன்னோர் மருள வணங்குவில் பொறித்து, . . . .

நல் நகர் மாந்தை முற்றத்து ஒன்னார்

பணி திறை தந்த பாடுசால் நன்கலம்

பொன்செய் பாவை வயிரமொடு ஆம்பல்

ஒன்று வாய் நிறையக் குவைஇ, அன்று அவன்

நிலம் தினத் துறந்த நிதியத்து அன்ன . . . .

ஒரு நாள் ஒரு பகல் பெறினும், வழிநாள்

தங்கலர் வாழி, தோழி! செங் கோல்

கருங் கால் மராத்து வாஅல் மெல் இணர்

சுரிந்து வணர் பித்தை பொலியச் சூடி,

கல்லா மழவர் வில் இடம் தழீஇ, . . . .

வருநர்ப் பார்க்கும் வெருவரு கவலை

மொழி பெயர் தேஎத்தர் ஆயினும்,

பழி தீர் காதலர் சென்ற நாட்டே.