நினவாய் செத்து நீ பல உள்ளிப்,

பெரும் புன் பைதலை வருந்தல் அன்றியும்,

மலைமிசைத் தொடுத்த மலிந்து செலல் நீத்தம்

தலை நாள் மா மலர் தண் துறைத் தயங்கக்

கடற்கரை மெலிக்கும் காவிரிப் பேரியாற்று . . . .

அறல் வார் நெடுங் கயத்து அரு நிலை கலங்க,

மால் இருள் நடுநாள் போகி, தன் ஐயர்

காலைத் தந்த கணைக் கோட்டு வாளைக்கு,

அவ் வாங்கு உந்தி, அம் சொல், பாண்மகள்,

நெடுங் கொடி நுடங்கும் நறவு மலி மறுகில் . . . .

பழஞ் செந் நெல்லின் முகவை கொள்ளாள்,

கழங்கு உறழ் முத்தமொடு நன்கலம் பெறூஉம்

பயம் கெழு வைப்பின் பல் வேல் எவ்வி

நயம் புரி நன் மொழி அடக்கவும் அடங்கான்,

பொன் இணர் நறு மலர்ப் புன்னை வெஃகித், . . . .

திதியனொடு பொருத அன்னி போல

விளிகுவை கொல்லோ, நீயே கிளி எனச்

சிறிய மிழற்றும் செவ்வாய், பெரிய

கயல் என அமர்த்த உண்கண், புயல் எனப்

புறம் தாழ்பு இருளிய பிறங்கு குரல் ஐம்பால், . . . .

மின் நேர் மருங்குல், குறுமகள்

பின்னிலை விடாஅ மடம் கெழு நெஞ்சே?