அரம் போழ் அவ் வளை தோள் நிலை நெகிழ,

நிரம்பா வாழ்க்கை நேர்தல் வேண்டி

இரங் காழ் அன்ன அரும்பு முதிர் ஈங்கை

ஆலி அன்ன வால் வீ தாஅய்,

வை வால் ஓதி மைஅணல் ஏய்ப்பத் . . . .

தாது உறு குவளைப்போது பிணி அவிழ,

படாஅப் பைங் கண் பா அடிக் கய வாய்க்

கடாஅம் மாறிய யானை போல,

பெய்து வறிது ஆகிய பொங்கு செலல் கொண்மூ

மை தோய் விசும்பின் மாதிரத்து உழிதர, . . . .

பனி அடூஉ நின்ற பானாட் கங்குல்

தனியோர் மதுகை தூக்காய், தண்ணென,

முனிய அலைத்தி, முரண் இல் காலை;

கைதொழு மரபின் கடவுள் சான்ற

செய்வினை மருங்கின் சென்றோர் வல் வரின் . . . .

விரிஉளைப் பொலிந்த பரியுடை நல் மான்

வெருவரு தானையொடு வேண்டு புலத்து இறுத்த

பெரு வளக் கரிகால் முன்னிலைச் செல்லார்,

சூடா வாகைப் பறந்தலை, ஆடு பெற

ஒன்பது குடையும் நன் பகல் ஒழித்த . . . .

பீடு இல் மன்னர் போல,

ஓடுவை மன்னால் வாடை! நீ எமக்கே.