நெடு வேள் மார்பின் ஆரம் போல,

செவ் வாய் வானம் தீண்டி, மீன் அருந்தும்

பைங் காற் கொக்கினம் நிரை பறை உகப்ப,

எல்லை பைப்பயக் கழிப்பி, குடவயின்

கல் சேர்ந்தன்றே, பல் கதிர் ஞாயிறு . . . .

மதர் எழில் மழைக் கண் கலுழ, இவளே

பெரு நாண் அணிந்த சிறு மென் சாயல்

மாண் நலம் சிதைய ஏங்கி, ஆனாது,

அழல் தொடங்கினளே பெரும! அதனால்

கழிச் சுறா எறிந்த புண் தாள் அத்திரி . . . .

நெடு நீர் இருங் கழிப் பரி மெலிந்து, அசைஇ,

வல் வில் இளையரொடு எல்லிச் செல்லாது,

சேர்ந்தனை செலினே சிதைகுவது உண்டோ

பெண்ணை ஓங்கிய வெண் மணற் படப்பை

அன்றில் அகவும் ஆங்கண் . . . .

சிறு குரல் நெய்தல் எம் பெருங் கழி நாட்டே?