கறங்கு வெள் அருவி பிறங்கு மலைக் கவாஅன்,

தேம் கமழ் இணர வேங்கை சூடி,

தொண்டகப் பறைச் சீர் பெண்டிரொடு விரைஇ,

மறுகில் தூங்கும் சிறுகுடிப் பாக்கத்து,

இயல் முருகு ஒப்பினை, வய நாய் பிற்பட . . . .

பகல் வரின், கவ்வை அஞ்சுதும்; இகல் கொள,

இரும் பிடி கன்றொடு விரைஇய கய வாய்ப்

பெருங் கை யானைக் கோள் பிழைத்து, இரீஇய

அடு புலி வழங்கும் ஆர் இருள் நடு நாள்

தனியை வருதல் அதனினும் அஞ்சுதும்; . . . .

என் ஆகுவள்கொல்தானே? பல் நாள்

புணர் குறி செய்த புலர்குரல் ஏனல்

கிளி கடி பாடலும் ஒழிந்தனள்;

அளியள்தான், நின் அளி அலது இலளே!