மௌவலொடு மலர்ந்த மாக் குரல் நொச்சியும்,

அவ் வரி அல்குல் ஆயமும், உள்ளாள்,

ஏதிலன் பொய்ம்மொழி நம்பி, ஏர் வினை

வளம் கெழு திரு நகர் புலம்பப் போகி,

வெருவரு கவலை ஆங்கண், அருள்வர . . . .

கருங் கால் ஓமை ஏறி, வெண் தலைப்

பருந்து பெடை பயிரும் பாழ் நாட்டு ஆங்கண்,

பொலந்தொடி தெளிர்ப்ப வீசி; சேவடிச்

சிலம்பு நக இயலிச் சென்ற என் மகட்கே

சாந்து உளர் வணர் குரல் வாரி, வகைவகுத்து . . . .

யான் போது துணைப்ப, தகரம் மண்ணாள்,

தன் ஓரன்ன தகை வெங் காதலன்

வெறி கமழ் பல் மலர் புனையப் பின்னுவிட,

சிறுபுறம் புதைய நெறிபு தாழ்ந்தனகொல்

நெடுங் கால் மாஅத்து ஊழுறு வெண் பழம் . . . .

கொடுந் தாள் யாமை பார்ப்பொடு கவரும்

பொய்கை சூழ்ந்த, பொய்யா யாணர்,

வாணன் சிறுகுடி வடாஅது

தீம் நீர்க் கான்யாற்று அவிர்அறல் போன்றே?