'கேளாய், எல்ல! தோழி! வேலன்

வெறி அயர் களத்துச் சிறு பல தாஅய

விரவு வீ உறைத்த ஈர் நறும் புறவின்,

உரவுக் கதிர் மழுங்கிய கல் சேர் ஞாயிறு,

அரவு நுங்கு மதியின், ஐயென மறையும் . . . .

சிறு புன் மாலையும் உள்ளார் அவர்' என,

நப் புலந்து உறையும் எவ்வம் நீங்க,

நூல் அறி வலவ! கடவுமதி, உவக்காண்

நெடுங் கொடி நுடங்கும் வான் தோய் புரிசை,

யாமம் கொள்பவர் நாட்டிய நளி சுடர் . . . .

வானக மீனின் விளங்கித் தோன்றும்,

அருங் கடிக் காப்பின், அஞ்சு வரு, மூதூர்த்

திருநகர் அடங்கிய மாசு இல் கற்பின்,

அரி மதர் மழைக் கண், அமை புரை பணைத் தோள்,

அணங்கு சால், அரிவையைக் காண்குவம் . . . .

பொலம்படைக் கலி மாப் பூண்ட தேரே!