நன்று அல் காலையும் நட்பின் கோடார்,

சென்று வழிப்படூஉம் திரிபு இல் சூழ்ச்சியின்,

புன் தலை மடப் பிடி அகவுநர் பெருமகன்

மா வீசு வண் மகிழ் அஃதை போற்றி,

காப்புக் கைந்நிறுத்த பல் வேல் கோசர் . . . .

இளங் கள் கமழும் நெய்தல்அம் செறுவின்

வளம் கெழு நல் நாடு அன்ன என் தோள் மணந்து,

அழுங்கல் மூதூர் அலர் எடுத்து அரற்ற,

நல்காது துறந்த காதலர், 'என்றும்

கல் பொரூஉ மெலியாப் பரட்டின் நோன் அடி . . . .

அகல்சூல் அம் சுரைப் பெய்த வல்சியர்

இகந்தனர்ஆயினும், இடம் பார்த்துப் பகைவர்

ஓம்பினர் உறையும் கூழ் கெழு குறும்பில்

குவை இமில் விடைய வேற்று ஆ ஒய்யும்

கனை இருஞ் சுருணைக் கனி காழ் நெடு வேல் . . . .

விழவு அயர்ந்தன்ன கொழும் பல் திற்றி

எழாஅப் பாணன் நல் நாட்டு உம்பர்,

நெறி செல் வம்பலர்க் கொன்ற தெவ்வர்

எறிபடை கழீஇய சேயரிச் சில் நீர்

அறுதுறை அயிர் மணற் படுகரைப் போகி . . . .

சேயர்' என்றலின், சிறுமை உற்ற என்

கையறு நெஞ்சத்து எவ்வம் நீங்க,

அழாஅம் உறைதலும் உரியம் பராரை

அலங்கல் அம் சினைக் குடம்பை புல்லெனப்

புலம் பெயர் மருங்கில் புள் எழுந்தாங்கு . . . .

மெய் இவண் ஒழியப் போகி, அவர்

செய்வினை மருங்கில் செலீஇயர், என் உயிரே!