கூனல் எண்கின் குறு நடைத் தொழுதி

சிதலை செய்த செந் நிலைப் புற்றின்

மண் புனை நெடுங் கோடு உடைய வாங்கி,

இரை நசைஇப் பரிக்கும் அரைநாட் கங்குல்

ஈன்று அணி வயவுப் பிணப் பசித்தென, மறப் புலி . . . .

ஒளிறு ஏந்து மருப்பின் களிறு அட்டுக் குழுமும்

பனி இருஞ் சோலை, 'எமியம்' என்னாய்,

தீங்கு செய்தனையே, ஈங்கு வந்தோயே;

நாள் இடைப்படின், என் தோழி வாழாள்;

தோளிடை முயக்கம் நீயும் வெய்யை . . . .

கழியக் காதலர்ஆயினும், சான்றோர்

பழியொடு வரூஉம் இன்பம் வெஃகார்;

வரையின் எவனோ? வான் தோய் வெற்ப!

கணக் கலை இகுக்கும் கறி இவர் சிலம்பின்

மணப்பு அருங் காமம் புணர்ந்தமை அறியார் . . . .

தொன்று இயல் மரபின் மன்றல் அயர,

பெண் கோள் ஒழுக்கம் கண் கொள நோக்கி,

நொதுமல் விருந்தினம் போல, இவள்

புது நாண் ஒடுக்கமும் காண்குவம், யாமே.