நீ செலவு அயரக் கேட்டொறும், பல நினைந்து,

அன்பின் நெஞ்சத்து, அயாஅப் பொறை மெலிந்த

என் அகத்து இடும்பை களைமார், நின்னொடு

கருங் கல் வியல் அறைக் கிடப்பி, வயிறு தின்று

இரும் புலி துறந்த ஏற்றுமான் உணங்கல் . . . .

நெறி செல் வம்பலர் உவந்தனர் ஆங்கண்,

ஒலிகழை நெல்லின் அரிசியொடு ஓராங்கு

ஆன் நிலைப் பள்ளி அளை பெய்து அட்ட

வால் நிணம் உருக்கிய வாஅல் வெண் சோறு

புகர் அரைத் தேக்கின் அகல் இலை மாந்தும் . . . .

கல்லா நீள் மொழிக் கத நாய் வடுகர்

வல் ஆண் அரு முனை நீந்தி, அல்லாந்து,

உகு மண் ஊறு அஞ்சும் ஒரு காற் பட்டத்து

இன்னா ஏற்றத்து இழுக்கி, முடம் கூர்ந்து,

ஒரு தனித்து ஒழிந்த உரனுடை நோன் பகடு . . . .

அம் குழை இருப்பை அறை வாய் வான் புழல்

புல் உளைச் சிறாஅர் வில்லின் நீக்கி,

மரை கடிந்து ஊட்டும் வரைஅகச் சீறூர்

மாலை இன் துணைஆகி, காலைப்

பசு நனை நறு வீப் பரூஉப் பரல் உறைப்ப . . . .

மண மனை கமழும் கானம்

துணை ஈர் ஓதி என் தோழியும் வருமே!