எரி அகைந்தன்ன தாமரைப் பழனத்து,

பொரி அகைந்தன்ன பொங்கு பல் சிறு மீன்,

வெறி கொள் பாசடை, உணீஇயர், பைப்பயப்

பறை தபு முது சிரல் அசைபு வந்து இருக்கும்

துறைகேழ் ஊரன் பெண்டு தன் கொழுநனை . . . .

நம்மொடு புலக்கும் என்ப நாம் அது

செய்யாம் ஆயினும், உய்யாமையின்,

செறிதொடி தெளிர்ப்ப வீசி, சிறிது அவண்

உலமந்து வருகம் சென்மோ தோழி!

ஒளிறு வாட் தானைக் கொற்றச் செழியன் . . . .

வெளிறு இல் கற்பின் மண்டு அமர் அடுதொறும்

களிறு பெறு வல்சிப் பாணன் எறியும்

தண்ணுமைக் கண்ணின் அலைஇயர், தன் வயிறே