வேந்து வினை முடித்த காலை, தேம் பாய்ந்து

இன வண்டு ஆர்க்கும் தண் நறும் புறவின்

வென் வேல் இளையர் இன்புற, வலவன்

வள்பு வலித்து ஊரின் அல்லது, முள் உறின்

முந்நீர் மண்டிலம் ஆதி ஆற்றா . . . .

நல் நால்கு பூண்ட கடும் பரி நெடுந் தேர்,

வாங்குசினை பொலிய ஏறி; புதல

பூங் கொடி அவரைப் பொய் அதள் அன்ன

உள் இல் வயிற்ற, வெள்ளை வெண் மறி,

மாழ்கியன்ன தாழ் பெருஞ் செவிய . . . .

புன் தலைச் சிறாரோடு உகளி, மன்றுழைக்

கவை இலை ஆரின் அம் குழை கறிக்கும்

சீறூர் பல பிறக்கு ஒழிய, மாலை

இனிது செய்தனையால் எந்தை! வாழிய!

பனி வார் கண்ணள் பல புலந்து உறையும் . . . .

ஆய் தொடி அரிவை கூந்தற்

போது குரல் அணிய வேய்தந்தோயே!