தெறு கதிர் ஞாயிறு நடு நின்று காய்தலின்,

உறு பெயல் வறந்த ஓடு தேர் நனந் தலை,

உருத்து எழு குரல குடிஞைச் சேவல்,

புல் சாய் விடரகம் புலம்ப, வரைய

கல் எறி இசையின் இரட்டும் ஆங்கண் . . . .

சிள்வீடு கறங்கும் சிறிஇலை வேலத்து

ஊழுறு விளைநெற்று உதிர, காழியர்

கவ்வைப் பரப்பின் வெவ் உவர்ப்பு ஒழிய,

களரி பரந்த கல் நெடு மருங்கின்,

விளர் ஊன் தின்ற வீங்குசிலை மறவர் . . . .

மை படு திண் தோள் மலிர வாட்டி,

பொறை மலி கழுதை நெடு நிரை தழீஇய

திருந்து வாள் வயவர் அருந் தலை துமித்த

படு புலாக் கமழும் ஞாட்பில், துடி இகுத்து,

அருங் கலம் தெறுத்த பெரும் புகல் வலத்தர் . . . .

வில் கெழு குறும்பில் கோள் முறை பகுக்கும்

கொல்லை இரும் புனம் நெடிய என்னாது,

மெல்லென் சேவடி மெலிய ஏக

வல்லுநள்கொல்லோ தானே தேம் பெய்து

அளவுறு தீம் பால் அலைப்பவும் உண்ணாள் . . . .

இடு மணற் பந்தருள் இயலும்,

நெடு மென் பணைத் தோள், மாஅயோளே?