மூத்தோர் அன்ன வெண் தலைப் புணரி

இளையோர் ஆடும் வரிமனை சிதைக்கும்

தளை அவிழ் தாழைக் கானல் அம் பெருந் துறை,

சில் செவித்து ஆகிய புணர்ச்சி அலர் எழ,

இல்வயிற் செறித்தமை அறியாய்; பல் நாள் . . . .

வரு முலை வருத்தா, அம் பகட்டு மார்பின்,

தெருமரல் உள்ளமொடு வருந்தும், நின்வயின்,

'நீங்குக' என்று, யான் யாங்ஙனம் மொழிகோ?

அருந் திறற் கடவுட் செல்லூர்க் குணாஅது

பெருங் கடல் முழக்கிற்று ஆகி, யாணர் . . . .

இரும்பு இடம் படுத்த வடுவுடை முகத்தர்,

கருங் கட் கோசர் நியமம் ஆயினும்,

'உறும்' எனக் கொள்குநர்அல்லர்

நறு நுதல் அரிவை பாசிழை விலையே!