தீம் தயிர் கடைந்த திரள் கால் மத்தம்,

கன்று வாய் சுவைப்ப, முன்றில் தூங்கும்

படலைப் பந்தர்ப் புல் வேய் குரம்பை,

நல்கூர் சீறூர் எல்லித் தங்கி,

குடுமி நெற்றி நெடு மரச் சேவல் . . . .

தலைக் குரல் விடியற் போகி, முனாஅது,

கடுங்கண் மறவர் கல் கெழு குறும்பின்

எழுந்த தண்ணுமை இடங் கட் பாணி,

அருஞ் சுரம் செல்வோர் நெஞ்சம் துண்ணென,

குன்று சேர் கவலை, இசைக்கும் அத்தம் . . . .

நனி நீடு உழந்தனை மன்னே! அதனால்

உவ இனி வாழிய, நெஞ்சே! மை அற

வைகு சுடர் விளங்கும் வான் தோய் வியல் நகர்ச்

சுணங்கு அணி வன முலை நலம் பாராட்டி,

தாழ் இருங் கூந்தல் நம் காதலி . . . .

நீள் அமை வனப்பின் தோளுமார் அணைந்தே!