தோட் பதன் அமைத்த கருங் கை ஆடவர்

கனை பொறி பிறப்ப நூறி, வினைப் படர்ந்து,

கல்லுறுத்து இயற்றிய வல் உவர்ப் படுவில்,

பார் உடை மருங்கின் ஊறல் மண்டிய

வன் புலம் துமியப் போகி, கொங்கர் . . . .

படு மணி ஆயம் நீர்க்கு நிமிர்ந்து செல்லும்

சேதா எடுத்த செந் நிலக் குரூஉத் துகள்

அகல் இரு விசும்பின் ஊன்றித் தோன்றும்

நனந்தலை அழுவம், நம்மொடு துணைப்ப,

'வல்லாங்கு வருதும்' என்னாது, அல்குவர . . . .

வருந்தினை வாழி, என் நெஞ்சே! இருஞ் சிறை

வளை வாய்ப் பருந்தின் வான் கட் பேடை,

ஆடுதொறு கனையும் அவ் வாய்க் கடுந் துடிக்

கொடு வில் எயினர் கோட் சுரம் படர,

நெடு விளி பயிற்றும் நிரம்பா நீள் இடை . . . .

கல் பிறங்கு அத்தம் போகி,

நில்லாப் பொருட் பிணிப் பிரிந்த நீயே!