'நனந்தலைக் கானத்து ஆளி அஞ்சி,

இனம் தலைத்தரூஉம் எறுழ் கிளர் முன்பின்,

வரி ஞிமிறு ஆர்க்கும், வாய் புகு, கடாத்து,

பொறி நுதற் பொலிந்த வயக் களிற்று ஒருத்தல்

இரும் பிணர்த் தடக் கையின், ஏமுறத் தழுவ . . . .

கடுஞ்சூல் மடப் பிடி நடுங்கும் சாரல்,

தேம் பிழி நறவின் குறவர் முன்றில்,

முந்தூழ் ஆய் மலர் உதிர, காந்தள்

நீடு இதழ் நெடுந் துடுப்பு ஒசிய, தண்ணென

வாடை தூக்கும் வருபனி அற்சிரம் . . . .

நம் இல் புலம்பின், தம் ஊர்த் தமியர்

என் ஆகுவர்கொல் அளியர்தாம்?' என,

எம் விட்டு அகன்ற சில் நாள், சிறிதும்,

உள்ளியும் அறிதிரோ ஓங்குமலைநாட!

உலகுடன் திரிதரும் பலர் புகழ் நல் இசை . . . .

வாய்மொழிக் கபிலன் சூழ, சேய் நின்று

செழுஞ் செய்ந் நெல்லின் விளைகதிர் கொண்டு,

தடந் தாள் ஆம்பல் மலரொடு கூட்டி,

யாண்டு பல கழிய, வேண்டுவயிற் பிழையாது,

ஆள் இடூஉக் கடந்து, வாள் அமர் உழக்கி . . . .

ஏந்துகோட்டு யானை வேந்தர் ஓட்டிய,

கடும் பரிப் புரவிக் கை வண் பாரி

தீம் பெரும் பைஞ் சுனைப் பூத்த

தேம் கமழ் புது மலர் நாறும் இவள் நுதலே?