'நல் நுதல் பசப்பவும், ஆள்வினை தரீஇயர்,

துன் அருங் கானம் துன்னுதல் நன்று' எனப்

பின்னின்று சூழ்ந்தனை ஆயின், நன்று இன்னாச்

சூழ்ந்திசின் வாழிய, நெஞ்சே! வெய்துற

இடி உமிழ் வானம் நீங்கி, யாங்கணும் . . . .

குடி பதிப்பெயர்ந்த சுட்டுடை முது பாழ்,

கயிறு பிணிக் குழிசி ஓலை கொண்மார்,

பொறி கண்டு அழிக்கும் ஆவண மாக்களின்,

உயிர் திறம் பெயர, நல் அமர்க் கடந்த

தறுகணாளர் குடர் தரீஇ, தெறுவர . . . .

செஞ் செவி எருவை, அஞ்சுவர இகுக்கும்

கல் அதர்க் கவலை போகின், சீறூர்ப்

புல் அரை இத்திப் புகர் படு நீழல்

எல் வளி அலைக்கும், இருள் கூர் மாலை,

வானவன் மறவன், வணங்குவில் தடக் கை . . . .

ஆனா நறவின் வண் மகிழ், பிட்டன்

பொருந்தா மன்னர் அருஞ் சமத்து உயர்த்த

திருந்துஇலை எஃகம் போல,

அருந் துயர் தரும், இவள் பனி வார் கண்ணே!