மண் கனை முழவொடு மகிழ் மிகத் தூங்க,

தண் துறை ஊரன் எம் சேரி வந்தென

இன் கடுங் கள்ளின் அஃதை களிற்றொடு

நன் கலன் ஈயும் நாள் மகிழ் இருக்கை

அவை புகு பொருநர் பறையின், ஆனாது . . . .

கழறுப என்ப, அவன் பெண்டிர்; 'அந்தில்,

கச்சினன், கழலினன், தேம் தார் மார்பினன்,

வகை அமைப் பொலிந்த, வனப்பு அமை, தெரியல்,

சுரியல் அம் பொருநனைக் காண்டிரோ?' என,

ஆதிமந்தி பேதுற்று இனைய . . . .

சிறை பறைந்து உரைஇச் செங்குணக்கு ஒழுகும்

அம் தண் காவிரி போல,

கொண்டு கை வலித்தல் சூழ்ந்திசின், யானே