"அருள் அன்று ஆக, ஆள்வினை, ஆடவர்

பொருள்" என வலித்த பொருள் அல் காட்சியின்

மைந்து மலி உள்ளமொடு துஞ்சல் செல்லாது,

எரி சினம் தவழ்ந்த இருங் கடற்று அடைமுதல்

கரி குதிர் மரத்த கான வாழ்க்கை . . . .

அடு புலி முன்பின், தொடு கழல் மறவர்

தொன்று இயல் சிறுகுடி மன்று நிழற் படுக்கும்

அண்ணல் நெடு வரை, ஆம் அறப் புலர்ந்த

கல் நெறிப் படர்குவர்ஆயின் நல் நுதல்,

செயிர் தீர் கொள்கை, சில் மொழி, துவர் வாய் . . . .

அவிர் தொடி முன்கை, ஆய்இழை, மகளிர்

ஆரம் தாங்கிய அலர் முலை ஆகத்து,

ஆராக் காதலொடு தாரிடைக் குழையாது

சென்று படு விறற் கவின் உள்ளி, என்றும்

இரங்குநர் அல்லது, பெயர்தந்து, யாவரும் . . . .

தருநரும் உளரோ, இவ் உலகத்தான்?' என

மாரி ஈங்கை மாத் தளிர் அன்ன

அம் மா மேனி, ஐது அமை நுசுப்பின்;

பல் காசு நிரைத்த, கோடு ஏந்து, அல்குல்;

மெல் இயல் குறுமகள்! புலந்து பல கூறி . . . .

ஆனா நோயை ஆக, யானே

பிரியச் சூழ்தலும் உண்டோ,

அரிது பெறு சிறப்பின் நின்வயினானே?"