இருள் கிழிப்பது போல் மின்னி, வானம்

துளி தலைக்கொண்ட நளி பெயல் நடுநாள்,

மின்மினி மொய்த்த முரவு வாய்ப் புற்றம்

பொன் எறி பிதிரின் சுடர வாங்கி,

குரும்பி கெண்டும் பெருங்கை ஏற்றை . . . .

இரும்பு செய் கொல் எனத் தோன்றும் ஆங்கண்,

ஆறே அரு மரபினவே; யாறே

சுட்டுநர்ப் பனிக்கும் சூருடை முதலைய;

கழை மாய் நீத்தம் கல் பொருது இரங்க,

'அஞ்சுவம் தமியம்' என்னாது, மஞ்சு சுமந்து . . . .

ஆடுகழை நரலும் அணங்குடைக் கவாஅன்,

ஈர் உயிர்ப் பிணவின் வயவுப் பசி களைஇய,

இருங் களிறு அட்ட பெருஞ் சின உழுவை

நாம நல்லராக் கதிர்பட உமிழ்ந்த

மேய் மணி விளக்கின் புலர ஈர்க்கும் . . . .

வாள் நடந்தன்ன வழக்கு அருங் கவலை,

உள்ளுநர் உட்கும் கல் அடர்ச் சிறு நெறி,

அருள் புரி நெஞ்சமொடு எஃகு துணையாக

வந்தோன் கொடியனும் அல்லன்; தந்த

நீ தவறு உடையையும் அல்லை; நின்வயின் . . . .

ஆனா அரும் படர் செய்த

யானே, தோழி! தவறு உடையேனே!