'அன்னாய்! வாழி, வேண்டு அன்னை! நம் படப்பைத்

தண் அயத்து அமன்ற கூதளம் குழைய,

இன் இசை அருவிப் பாடும் என்னதூஉம்

கேட்டியோ! வாழி, வேண்டு அன்னை! நம் படப்பை

ஊட்டியன்ன ஒண் தளிர்ச் செயலை . . . .

ஓங்கு சினைத் தொடுத்த ஊசல், பாம்பு என,

முழு முதல் துமிய உரும் எறிந்தன்றே;

பின்னும் கேட்டியோ?' எனவும் அஃது அறியாள்,

அன்னையும் கனை துயில் மடிந்தனள்; அதன்தலை

மன் உயிர் மடிந்தன்றால் பொழுதே காதலர் . . . .

வருவர்ஆயின், 'பருவம் இது' எனச்

சுடர்ந்து இலங்கு எல் வளை நெகிழ்ந்த நம்வயின்

படர்ந்த உள்ளம் பழுது அன்றாக,

வந்தனர் வாழி, தோழி! அந்தரத்து

இமிழ் பெயல் தலைஇய இனப் பல கொண்மூத் . . . .

தவிர்வு இல் வெள்ளம் தலைத்தலை சிறப்ப,

கன்று கால் ஒய்யும் கடுஞ் சுழி நீத்தம்

புன் தலை மடப் பிடிப் பூசல் பல உடன்

வெண் கோட்டு யானை விளி படத் துழவும்

அகல் வாய்ப் பாந்தட் படாஅர்ப் . . . .

பகலும் அஞ்சும் பனிக் கடுஞ் சுரனே