அயத்து வளர் பைஞ்சாய் முருந்தின் அன்ன

நகைப் பொலிந்து இலங்கும் எயிறு கெழு துவர் வாய்,

ஆகத்து அரும்பிய முலையள், பணைத் தோள்,

மாத் தாட் குவளை மலர் பிணைத்தன்ன

மா இதழ் மழைக் கண், மாஅயோளொடு . . . .

பேயும் அறியா மறை அமை புணர்ச்சி

பூசல் துடியின் புணர்பு பிரிந்து இசைப்ப,

கரந்த கரப்பொடு நாம் செலற்கு அருமையின்,

கடும் புனல் மலிந்த காவிரிப் பேரியாற்று

நெடுஞ் சுழி நீத்தம் மண்ணுநள் போல . . . .

நடுங்கு அஞர் தீர முயங்கி, நெருநல்

ஆகம் அடைதந் தோளே வென் வேற்

களிறு கெழு தானைப் பொறையன் கொல்லி

ஒளிறு நீர் அடுக்கத்து வியல்அகம் பொற்பக்

கடவுள் எழுதிய பாவையின் . . . .

மடவது மாண்ட மாஅயோளே!