'நோற்றோர் மன்ற தாமே கூற்றம்

கோளுற விளியார், பிறர் கொள விளிந்தோர்' எனத்

தாள் வலம்படுப்பச் சேட் புலம் படர்ந்தோர்

நாள் இழை நெடுஞ் சுவர் நோக்கி, நோய் உழந்து

ஆழல் வாழி, தோழி! தாழாது . . . .

உரும் எனச் சிலைக்கும் ஊக்கமொடு பைங் கால்

வரி மாண் நோன் ஞாண் வன் சிலைக் கொளீஇ,

அரு நிறத்து அழுத்திய அம்பினர் பலருடன்

அண்ணல் யானை வெண் கோடு கொண்டு,

நறவு நொடை நெல்லின் நாள் மகிழ் அயரும் . . . .

கழல் புனை திருந்துஅடிக் கள்வர் கோமான்

மழ புலம் வணக்கிய மா வண் புல்லி

விழவுடை விழுச் சீர் வேங்கடம் பெறினும்,

பழகுவர் ஆதலோ அரிதே - முனாஅது

முழவு உறழ் திணி தோள் நெடு வேள் ஆவி . . . .

பொன்னுடை நெடு நகர்ப் பொதினி அன்ன நின்

ஒண் கேழ் வன முலைப் பொலிந்த

நுண் பூண் ஆகம் பொருந்துதல் மறந்தே