அறியாய், வாழி தோழி! இருள் அற

விசும்புடன் விளங்கும் விரை செலல் திகிரிக்

கடுங் கதிர் எறித்த விடுவாய் நிறைய,

நெடுங் கான் முருங்கை வெண் பூத் தாஅய்,

நீர் அற வறந்த நிரம்பா நீள் இடை . . . .

வள் எயிற்றுச் செந்நாய் வருந்து பசிப் பிணவொடு

கள்ளிஅம் காட்ட கடத்திடை உழிஞ்சில்

உள் ஊன் வாடிய சுரிமூக்கு நொள்ளை

பொரி அரை புதைத்த புலம்பு கொள் இயவின்,

விழுத் தொடை மறவர் வில் இட வீழ்ந்தோர் . . . .

எழுத்துடை நடுகல் இன் நிழல் வதியும்

அருஞ் சுரக் கவலை நீந்தி, என்றும்,

'இல்லோர்க்கு இல்' என்று இயைவது கரத்தல்

வல்லா நெஞ்சம் வலிப்ப, நம்மினும்

பொருளே காதலர் காதல் . . . .

'அருளே காதலர்' என்றி, நீயே