'வலந்த வள்ளி மரன் ஓங்கு சாரல்,

கிளர்ந்த வேங்கைச் சேண் நெடும் பொங்கர்ப்

பொன் நேர் புது மலர் வேண்டிய குறமகள்

இன்னா இசைய பூசல் பயிற்றலின்,

"ஏ கல் அடுக்கத்து இருள் அளைச் சிலம்பின் . . . .

ஆ கொள் வயப் புலி ஆகும் அஃது" எனத் தம்

மலை கெழு சீறூர் புலம்ப, கல்லெனச்

சிலையுடை இடத்தர் போதரும் நாடன்

நெஞ்சு அமர் வியன் மார்பு உடைத்து என அன்னைக்கு

அறிவிப்பேம்கொல்? அறியலெம்கொல்?' என . . . .

இருபாற் பட்ட சூழ்ச்சி ஒருபால்

சேர்ந்தன்று வாழி, தோழி! 'யாக்கை

இன் உயிர் கழிவது ஆயினும், நின் மகள்

ஆய்மலர் உண்கண் பசலை

காம நோய்' எனச் செய்யாதீமே . . . .