வாடல் உழுஞ்சில் விளை நெற்று அம் துணர்

ஆடுகளப் பறையின், அரிப்பன ஒலிப்ப,

கோடை நீடிய அகன் பெருங் குன்றத்து,

நீர் இல் ஆர் ஆற்று நிவப்பன களிறு அட்டு,

ஆள் இல் அத்தத்து உழுவை உகளும் . . . .

காடு இறந்தனரே, காதலர்; மாமை,

அரி நுண் பசலை பாஅய், பீரத்து

எழில் மலர் புரைதல் வேண்டும் அலரே,

அன்னி குறுக்கைப் பறந்தலை, திதியன்

தொல் நிலை முழுமுதல் துமியப் பண்ணி . . . .

புன்னை குறைத்த ஞான்றை, வயிரியர்

இன் இசை ஆர்ப்பினும் பெரிதே; யானே,

காதலற் கெடுத்த சிறுமையொடு, நோய் கூர்ந்து,

ஆதிமந்தி போல, பேதுற்று

அலந்தனென் உழல்வென் கொல்லோ பொலந்தார் . . . .

கடல் கால் கிளர்ந்த வென்றி நல் வேல்,

வானவரம்பன் அடல் முனைக் கலங்கிய

உடை மதில் ஓர் அரண் போல,

அஞ்சுவரு நோயொடு, துஞ்சாதேனே!