கடல் முகந்து கொண்ட கமஞ் சூல் மா மழை

சுடர் நிமிர் மின்னொடு வலன் ஏர்பு, இரங்கி,

என்றூழ் உழந்த புன் தலை மடப் பிடி

கை மாய் நீத்தம் களிற்றொடு படீஇய,

நிலனும் விசும்பும் நீர் இயைந்து ஒன்றி . . . .

குறுநீர்க் கன்னல் எண்ணுநர் அல்லது

கதிர் மருங்கு அறியாது, அஞ்சுவரப் பாஅய்,

தளி மயங்கின்றே தண் குரல் எழிலி; யாமே

கொய் அகை முல்லை காலொடு மயங்கி,

மை இருங் கானம் நாறும் நறு நுதல் . . . .

பல் இருங் கூந்தல், மெல் இயல் மடந்தை

நல் எழில் ஆகம் சேர்ந்தனம்; என்றும்

அளியரோ அளியர்தாமே - அளி இன்று

ஏதில் பொருட்பிணிப் போகி, தம்

இன் துணைப் பிரியும் மடமையோரே! . . . .