விரி இணர் வேங்கை வண்டு படு கண்ணியன்,

தெரி இதழ்க் குவளைத் தேம் பாய் தாரன்,

அம் சிலை இடவது ஆக, வெஞ் செலல்

கணை வலம் தெரிந்து, துணை படர்ந்து உள்ளி,

வருதல் வாய்வது, வான் தோய் வெற்பன் . . . .

வந்தனன் ஆயின், அம் தளிர்ச் செயலைத்

தாழ்வு இல் ஓங்கு சினைத் தொடுத்த வீழ் கயிற்று

ஊசல் மாறிய மருங்கும், பாய்பு உடன்

ஆடாமையின் கலுழ்பு இல தேறி,

நீடு இதழ் தலைஇய கவின் பெறு நீலம் . . . .

கண் என மலர்ந்த சுனையும், வண் பறை

மடக் கிளி எடுத்தல் செல்லாத் தடக் குரல்

குலவுப் பொறை இறுத்த கோல் தலை இருவி

கொய்து ஒழி புனமும், நோக்கி; நெடிது நினைந்து;

பைதலன் பெயரலன் கொல்லோ? ஐ தேய்கு . . . .

'அய வெள் அருவி சூடிய உயர் வரைக்

கூஉம் கணஃது எம் ஊர்' என

ஆங்கு அதை அறிவுறல் மறந்திசின், யானே