பகுவாய் வராஅற் பல் வரி இரும் போத்துக்

கொடு வாய் இரும்பின் கோள் இரை துற்றி,

ஆம்பல் மெல் அடை கிழிய, குவளைக்

கூம்பு விடு பல் மலர் சிதையப் பாய்ந்து, எழுந்து,

அரில் படு வள்ளை ஆய் கொடி மயக்கி . . . .

தூண்டில் வேட்டுவன் வாங்க வாராது,

கயிறு இடு கதச் சேப் போல, மதம் மிக்கு,

நாள், கயம் உழக்கும் பூக் கேழ் ஊர!

வரு புனல் வையை வார் மணல் அகன் துறை,

திரு மருது ஓங்கிய விரி மலர்க் காவில் . . . .

நறும் பல் கூந்தற் குறுந் தொடி மடந்தையொடு

வதுவை அயர்ந்தனை என்ப. அலரே,

கொய் சுவல் புரவிக் கொடித் தேர்ச் செழியன்

ஆலங்கானத்து அகன் தலை சிவப்ப,

சேரல், செம்பியன், சினம் கெழு திதியன் . . . .

போர் வல் யானைப் பொலம் பூண் எழினி,

நார் அரி நறவின் எருமை யூரன்,

தேம் கமழ் அகலத்துப் புலர்ந்த சாந்தின்

இருங்கோ வேண்மான், இயல் தேர்ப் பொருநன், என்று

எழுவர் நல் வலம் அடங்க, ஒரு பகல் . . . .

முரைசொடு வெண்குடை அகப்படுத்து, உரை செல,

கொன்று, களம்வேட்ட ஞான்றை,

வென்றி கொள் வீரர் ஆர்ப்பினும் பெரிதே!