கூன் முள் முள்ளிக் குவிகுலைக் கழன்ற,

மீன் முள் அன்ன, வெண் கால் மா மலர்

பொய்தல் மகளிர் விழவு அணிக் கூட்டும்

அவ் வயல் நண்ணிய வளம் கேழ் ஊரனைப்

புலத்தல் கூடுமோ தோழி! அல்கல் . . . .

பெருங் கதவு பொருத யானை மருப்பின்

இரும்பு செய் தொடியின் ஏர ஆகி,

மாக் கண் அடைய மார்பகம் பொருந்தி

முயங்கல் விடாஅல் இவை' என மயங்கி,

'யான் ஓம்' என்னவும் ஒல்லார், தாம் மற்று . . . .

இவை பாராட்டிய பருவமும் உளவே; இனியே

புதல்வற் தடுத்த பாலொடு தடைஇ,

திதலை அணிந்த தேம் கொள் மென் முலை

நறுஞ் சாந்து அணிந்த கேழ் கிளர் அகலம்

வீங்க முயங்கல் யாம் வேண்டினமே . . . .

தீம் பால் படுதல் தாம் அஞ்சினரே; ஆயிடைக்

கவவுக் கை நெகிழ்ந்தமை போற்றி, மதவு நடைச்

செவிலி கை என் புதல்வனை நோக்கி,

'நல்லோர்க்கு ஒத்தனிர் நீயிர்; இஃதோ

செல்வற்கு ஒத்தனம், யாம்' என, மெல்ல என் . . . .

மகன்வயின் பெயர்தந்தேனே; அது கண்டு,

'யாமும் காதலம், அவற்கு' எனச் சாஅய்,

சிறு புறம் கவையினனாக, உறு பெயல்

தண் துளிக்கு ஏற்ற பல உழு செஞ் செய்

மண் போல் நெகிழ்ந்து, அவற் கலுழ்ந்தே . . . .

நெஞ்சு அறைபோகிய அறிவினேற்கே?