"நெடுங் கரைக் கான்யாற்றுக் கடும் புனல் சாஅய்,

அவிர் அறல் கொண்ட விரவு மணல் அகன் துறைத்

தண் கயம் நண்ணிய பொழில்தொறும், காஞ்சிப்

பைந் தாது அணிந்த போது மலி எக்கர்,

வதுவை நாற்றம் புதுவது கஞல . . . .

மா நனை கொழுதிய மணி நிற இருங் குயில்

படு நா விளி யானடுநின்று, அல்கலும்

உரைப்ப போல, ஊழ் கொள்பு கூவ,

இனச் சிதர் உகுத்த இலவத்துஆங்கண்,

சினைப் பூங் கோங்கின் நுண் தாது பகர்நர் . . . .

பவளச் செப்பில் பொன் சொரிந்தன்ன,

இகழுநர் இகழா இள நாள் அமையம்

செய்தோர் மன்ற குறி" என, நீ நின்

பைதல் உண்கண் பனி வார்பு உறைப்ப,

வாராமையின் புலந்த நெஞ்சமொடு, . . . .

நோவல், குறுமகள்! நோயியர், என் உயிர்!' என,

மெல்லிய இனிய கூறி, வல்லே

வருவர் வாழி தோழி! பொருநர்

செல் சமம் கடந்த வில் கெழு தடக் கைப்

பொதியிற் செல்வன், பொலந்தேர்த் திதியன், . . . .

இன் இசை இயத்தின் கறங்கும்

கல்மிசை அருவிய காடு இறந்தோரே.