வேளாப் பார்ப்பான் வாளரந் துமித்த

வளை களைந்து ஒழிந்த கொழுந்தின் அன்ன,

தலை பிணி அவிழா, சுரி முகப் பகன்றை,

சிதரல் அம் துவலை தூவலின், மலரும்

தைஇ நின்ற தண் பெயல் கடைநாள் . . . .

வயங்கு கதிர் கரந்த வாடை வைகறை,

விசும்பு உரிவதுபோல், வியல் இடத்து ஒழுகி,

மங்குல் மா மழை, தென் புலம் படரும்

பனி இருங் கங்குலும் தமியள் நீந்தி,

தம் ஊரோளே, நன்னுதல்; யாமே . . . .

கடி மதில் கதவம் பாய்தலின், தொடி பிளந்து,

நுதி முகம் மழுகிய மண்ணை வெண் கோட்டு,

சிறு கண் யானை நெடு நா ஒண் மணி,

கழிப் பிணிக் கறைத் தோல் பொழி கணை உதைப்பு,

தழங்குகுரல் முரசமொடு முழங்கும் யாமத்து . . . .

கழித்து உறை செறியா வாளுடை எறுழ்த் தோள்,

இரவுத் துயில் மடிந்த தானை,

உரவுச் சின வேந்தன் பாசறையேமே!