'மனை இள நொச்சி மௌவல் வால் முகைத்

துணை நிரைத்தன்ன, மா வீழ், வெண் பல்,

அவ் வயிற்று, அகன்ற அல்குல், தைஇத்

தாழ் மென் கூந்தல், தட மென் பணைத் தோள்,

மடந்தை மாண் நலம் புலம்ப, சேய் நாட்டுச் . . . .

செல்லல்' என்று, யான் சொல்லவும், ஒல்லாய்,

வினை நயந்து அமைந்தனை ஆயின், மனை நகப்

பல் வேறு வெறுக்கை தருகம் வல்லே,

எழு இனி, வாழி, என் நெஞ்சே! புரி இணர்

மெல் அவிழ் அம் சினை புலம்ப, வல்லோன் . . . .

கோடு அறை கொம்பின் வீ உகத் தீண்டி,

மராஅம் அலைத்த மண வாய்த் தென்றல்,

சுரம் செல் மள்ளர் சுரியல் தூற்றும்,

என்றூழ் நின்ற புன் தலை வைப்பில்,

பருந்து இளைப்படூஉம் பாறு தலை ஓமை . . . .

இருங் கல் விடரகத்து, ஈன்று இளைப்பட்ட,

மென் புனிற்று அம் பிணவு பசித்தென, பைங் கட்

செந்நாய் ஏற்றை கேழல் தாக்க,

இரியற் பிணவல் தீண்டலின், பரீஇச்

செங் காய் உதிர்ந்த பைங் குலை ஈந்தின் . . . .

பரல் மண் சுவல முரண் நிலம் உடைத்த

வல் வாய்க் கணிச்சி, கூழ் ஆர், கோவலர்

ஊறாது இட்ட உவலைக் கூவல்,

வெண் கோடு நயந்த அன்பு இல் கானவர்

இகழ்ந்து இயங்கு இயவின் அகழ்ந்த குழி செத்து, . . . .

இருங் களிற்று இன நிரை, தூர்க்கும்

பெருங் கல் அத்தம் விலங்கிய காடே.