பெருநீர் அழுவத்து எந்தை தந்த

கொழு மீன் உணங்கற் படு புள் ஓப்பி,

எக்கர்ப் புன்னை இன் நிழல் அசைஇ,

செக்கர் ஞெண்டின் குண்டு அளை கெண்டி,

ஞாழல் ஓங்கு சினைத் தொடுத்த கொடுங் கழித் . . . .

தாழை வீழ் கயிற்று ஊசல் தூங்கி,

கொண்டல் இடு மணல் குரவை முனையின்

வெண் தலைப் புணரி ஆயமொடு ஆடி,

மணிப் பூம் பைந் தழை தைஇ, அணித்தகப்

பல் பூங் கானல் அல்கினம் வருதல் . . . .

கவ்வை நல் அணங்கு உற்ற, இவ் ஊர்,

கொடிது அறி பெண்டிர் சொற்கொண்டு, அன்னை

கடி கொண்டனளே தோழி! 'பெருந்துறை,

எல்லையும் இரவும் என்னாது, கல்லென

வலவன் ஆய்ந்த வண் பரி . . . .

நிலவு மணல் கொட்கும் ஓர் தேர் உண்டு' எனவே.