நீர் நிறம் கரப்ப, ஊழுறுபு உதிர்ந்து,

பூமலர் கஞலிய கடு வரற் கான் யாற்று,

கராஅம் துஞ்சும் கல் உயர் மறி சுழி,

மராஅ யானை மதம் தப ஒற்றி,

உராஅ ஈர்க்கும் உட்குவரு நீத்தம் . . . .

கடுங்கண் பன்றியின் நடுங்காது துணிந்து,

நாம அருந் துறைப் பேர்தந்து, யாமத்து

ஈங்கும் வருபவோ? ஓங்கல் வெற்ப!

ஒரு நாள் விழுமம் உறினும், வழி நாள்,

வாழ்குவள்அல்லள், என் தோழி; யாவதும் . . . .

ஊறு இல் வழிகளும் பயில வழங்குநர்

நீடு இன்று ஆக இழுக்குவர்; அதனால்,

உலமரல் வருத்தம் உறுதும்; எம் படப்பைக்

கொடுந் தேன் இழைத்த கோடு உயர் நெடு வரை,

பழம் தூங்கு நளிப்பின் காந்தள்அம் பொதும்பில், . . . .

பகல் நீ வரினும் புணர்குவை அகல் மலை

வாங்கு அமைக் கண் இடை கடுப்ப, யாய்

ஓம்பினள் எடுத்த, தட மென் தோளே.