வளம் கெழு திரு நகர்ப் பந்து சிறிது எறியினும்,

இளந் துணை ஆயமொடு கழங்கு உடன் ஆடினும்,

'உயங்கின்று, அன்னை! என் மெய்' என்று அசைஇ,

மயங்கு வியர் பொறித்த நுதலள், தண்ணென,

முயங்கினள் வதியும் மன்னே! இனியே . . . .

தொடி மாண் சுற்றமும் எம்மும் உள்ளாள்,

நெடு மொழித் தந்தை அருங் கடி நீவி,

நொதும லாளன் நெஞ்சு அறப் பெற்ற என்

சிறு முதுக் குறைவி சிலம்பு ஆர் சீறடி

வல்லகொல், செல்லத் தாமே கல்லென . . . .

ஊர் எழுந்தன்ன உரு கெழு செலவின்,

நீர் இல் அத்தத்து ஆர் இடை, மடுத்த,

கொடுங் கோல் உமணர், பகடு தெழி தெள் விளி

நெடும் பெருங் குன்றத்து இமிழ் கொள இயம்பும்,

கடுங் கதிர் திருகிய, வேய் பயில், பிறங்கல் . . . .

பெருங் களிறு உரிஞ்சிய மண்அரை யாஅத்து

அருஞ் சுரக் கவலைய அதர் படு மருங்கின்,

நீள் அரை இலவத்து ஊழ் கழி பல் மலர்,

விழவுத் தலைக்கொண்ட பழ விறல் மூதூர்,

நெய் உமிழ் சுடரின் கால் பொரச் சில்கி . . . .

வைகுறு மீனின் தோன்றும்

மை படு மா மலை விலங்கிய சுரனே?