நாயுடை முது நீர்க் கலித்த தாமரைத்

தாதின் அல்லி அவிர் இதழ் புரையும்,

மாசு இல் அங்கை, மணி மருள் அவ் வாய்,

நாவொடு நவிலா நகைபடு தீம் சொல்,

யாவரும் விழையும் பொலந்தொடிப் புதல்வனை . . . .

தேர் வழங்கு தெருவில், தமியோற் கண்டே!

கூர் எயிற்று அரிவை குறுகினள்; யாவரும்

காணுநர் இன்மையின், செத்தனள் பேணி,

பொலங்கலம் சுமந்த பூண் தாங்கு இள முலை,

'வருகமாள, என் உயிர்!' எனப் பெரிது உவந்து . . . .

கொண்டனள் நின்றோட் கண்டு, நிலைச் செல்லேன்,

'மாசு இல் குறுமகள்! எவன் பேதுற்றனை?

நீயும் தாயை இவற்கு?' என, யான் தற்

கரைய, வந்து விரைவனென் கவைஇ

களவு உடம்படுநரின் கவிழ்ந்து, நிலம் கிளையா . . . .

நாணி நின்றோள் நிலை கண்டு, யானும்

பேணினென் அல்லெனோ மகிழ்ந! வானத்து

அணங்கு அருங் கடவுள் அன்னோள் நின்

மகன் தாய் ஆதல் புரைவது ஆங்கு எனவே?