வானம் ஊர்ந்த வயங்கு ஒளி மண்டிலம்

நெருப்பு எனச் சிவந்த உருப்பு அவிர் அம் காட்டு,

இலை இல மலர்ந்த முகை இல் இலவம்

கலி கொள் ஆயம் மலிபு தொகுபு எடுத்த

அம் சுடர் நெடுங் கொடி பொற்பத் தோன்றி . . . .

கயம் துகள் ஆகிய பயம் தபு கானம்

எம்மொடு கழிந்தனர்ஆயின், கம்மென,

வம்பு விரித்தன்ன பொங்கு மணற் கான் யாற்றுப்

படு சினை தாழ்ந்த பயில் இணர் எக்கர்,

மெய் புகுவு அன்ன கை கவர் முயக்கம் . . . .

அவரும் பெறுகுவர் மன்னே! நயவர,

நீர் வார் நிகர் மலர் கடுப்ப, ஓ மறந்து

அறு குளம் நிறைக்குந போல, அல்கலும்

அழுதல் மேவல ஆகி,

பழி தீர் கண்ணும் படுகுவமன்னே! . . . .