ஆறு அல்ல மொழி தோற்றி, அற வினை கலக்கிய,

தேறுகண் நறவு உண்டார் மயக்கம்போல், காமம்

வேறு ஒரு பாற்று ஆனதுகொல்லோ? சீறடிச்

சிலம்பு ஆர்ப்ப, இயலியாள் இவள் மன்னோ, இனி மன்னும்

புலம்பு ஊரப் புல்லென்ற வனப்பினாள் விலங்கு ஆக, . . . .

வேல் நுதி உற நோக்கி, வெயில் உற, உருகும் தன்

தோள் நலம் உண்டானைக் கெடுத்தாள் போல், தெருவில் பட்டு,

ஊண் யாதும் இலள் ஆகி, உயிரினும் சிறந்த தன்

நாண் யாதும் இலள் ஆகி, நகுதலும் நகூஉம்; ஆங்கே

பெண்மையும் இலள் ஆகி அழுதலும் அழூஉம்: தோழி! ஓர் . . . .

ஒண்ணுதல் உற்றது உழைச் சென்று கேளாமோ?

இவர் யாவர் ஏமுற்றார் கண்டீரோ? ஓஒ!

அமையும் தவறிலீர் மற்கொலோ நகையின்

மிக்கதன் காமமும் ஒன்று என்ப; அம்மா

புது நலம் பூ வாடியற்று, தாம் வீழ்வார் . . . .

மதி மருள நீத்தக்கடை;

என்னையே மூசி, கதுமென நோக்கன்மின் வந்து

கலைஇய கண், புருவம், தோள், நுசுப்பு, ஏஎர்

சில மழைபோல் தாழ்ந்து இருண்ட கூந்தல், அவற்றை

விலை வளம் மாற அறியாது, ஒருவன் . . . .

வலை அகப்பட்டது என் நெஞ்சு

வாழிய, கேளிர்!

பலவும் சூள் தேற்றித் தெளித்தவன் என்னை

முலையிடை வாங்கி முயங்கினன், நீத்த

கொலைவனைக் காணேன்கொல், யான்; . . . .

காணினும், என்னை அறிதிர்; கதிர் பற்றி,

ஆங்கு எதிர் நோக்குவன் ஞாயிறே! எம் கேள்வன்

யாங்கு உளன் ஆயினும் காட்டீமோ? காட்டாயேல்,

வானத்து எவன் செய்தி, நீ?

ஆர் இருள் நீக்கும் விசும்பின் மதி போல, . . . .

நீருள்ளும் தோன்றுதி, ஞாயிறே! அவ் வழித்

தேரை தினப்படல் ஓம்பு

நல்கா ஒருவனை நாடி யான் கொள்வனை,

பல் கதிர் சாம்பிப் பகல் ஒழிய, பட்டீமோ

செல் கதிர் ஞாயிறே! நீ; . . . .

அறாஅல் இன்று அரி முன்கைக் கொட்கும்

பறாஅப் பருந்தின்கண் பற்றிப் புணர்ந்தான்

கறாஅ எருமைய காடு இறந்தான்கொல்லோ?

உறாஅத் தகை செய்து, இவ் ஊர் உள்ளான்கொல்லோ?

செறாஅது உளனாயின், கொள்வேன்; அவனைப் . . . .

பெறாஅது யான் நோவேன்; அவனை எற் காட்டிச்

சுறாஅக் கொடியான் கொடுமையை, நீயும்,

உறாஅ அரைச! நின் ஓலைக்கண் கொண்டீ,

மறாஅ அரைச! நின் மாலையும் வந்தன்று;

அறாஅ தணிக, இந் நோய்; . . . .

தன் நெஞ்சு ஒருவற்கு இனைவித்தல், யாவர்க்கும்

அன்னவோ காம! நின் அம்பு;

கையாறு செய்தானைக் காணின், கலுழ் கண்ணால்

பையென நோக்குவேன்; தாழ் தானை பற்றுவேன்;

ஐயம் கொண்டு, என்னை அறியான் விடுவானேல் . . . .

ஒய்யெனப் பூசல் இடுவேன்மன், யான் அவனை

மெய்யாகக் கள்வனோ என்று;

வினவன்மின் ஊரவிர்! என்னை, எஞ்ஞான்றும்

அடாஅ நறவு உண்டார் போல, மருள

விடாஅது உயிரொடு கூடிற்று என் உண்கண் . . . .

படாஅமை செய்தான் தொடர்பு

கனவினான் காணிய, கண் படாஆயின்,

நனவினான், ஞாயிறே! காட்டாய் நீஆயின்,

பனை ஈன்ற மா ஊர்ந்து, அவன் வர, காமன்

கணை இரப்பேன், கால் புல்லிக்கொண்டு . . . .

என ஆங்கு,

கண் இனைபு, கலுழ்பு ஏங்கினள்;

தோள் ஞெகிழ்பு, வளை நெகிழ்ந்தனள்;

அன்னையோ! எல்லீரும் காண்மின்; மடவரல்

மெல் நடைப் பேடை துனைதர, தற் சேர்ந்த . . . .

அன்ன வான் சேவல் புணர்ச்சிபோல், ஒண்ணுதல்

காதலன் மன்ற அவனை வரக் கண்டு, ஆங்கு

ஆழ் துயரம் எல்லாம் மறந்தனள், பேதை

நகை ஒழிந்து, நாணு மெய் நிற்ப, இறைஞ்சி,

தகை ஆகத் தையலாள் சேர்ந்தாள் நகை ஆக, . . . .

நல் எழில் மார்பன் அகத்து.